منبرک صحبتهاي كوتاه
(به بهانه دهه مبارک فجر)
«روبين وود زورث کاریس»، خبرنگار آمریکایی، در تشريح جريان ملاقات خود با امام خميني (ره) در جماران در کتاب «زیباترین تجربه من» مي نويسد:
«زماني كه امام خميني (ره) از در وارد مي شد احساس كردم كه از لابه لاي آن گردبادي از نيروي معنوي وزيدن گرفت. گويا در وراي آن عباي قهوه اي، عمامه مشكي و ريش سفيد روح زندگي جريان داشت؛ به طوري كه همه بينندگان را محو تماشاي خود كرد. در آن هنگام حس كردم كه با حضور او همه ما كوچك شده ايم و گويا در سالن كسي جز او باقي نمانده است.
آري او بارقه اي از نور بود كه در قلب و روح همه حضار رسوخ كرده بود. او تمام معيارهايي را كه گمان مي كردم مي توانند مرا در تعريف و ارزيابي شخصيت و مقامش ياري كنند، در هم شكست. او با حضور خود آن قدر در ما تـأثير گذارد كه احساس كردم تمام روح و جسمم را فرا گرفته است.
… زماني كه بر روي صندلي خود نشست، احساس كردم كه نيرويي از وجودش ساطع مي شود؛ نيرويي بسان يك گردباد كه اگر با دقت نگاه مي كردي در مي يافتي كه نوعي آرامش مطلق در درون آن نهفته است. چرا كه امام خميني (ره) بسيار جدي و استوار و مسلط بود.
در عين حال او را آن چنان ساكت و آرام مي يافتي كه گويي نيرويي ثابت و استوار در درون او جريان دارد و البته اين نيرو همان چيزي است كه رژيم سابق ايران را به يك باره برچيد. حال آيا چنين شخصيتي مي تواند يك فرد عادي باشد؟ … من تاكنون هيچ يك از مردان بزرگ را برتر از اين مرد و يا نظير او نديده ام.
… كمترين چيزي كه مي توانم بگويم اين است كه گويا او يكي از انبياي گذشته است و يا اين كه او موساي اسلام است و آمده تا فرعون كافر را از سرزمين خود براند.»
منبع: کتاب عصر امام خمینی، صفحه 27
