منبرک صحبتهاي كوتاه
ضرب المثلی هست که می گوید: انسان به امید زنده است. این جمله، جمله درستی است. اگر انسان در زندگی اش امید نداشته باشد نمی تواند زندگی کند.
مثلا اگر دانشجویی که دارد درس می خواند اینطور فکر کند که:
درس بخوانم که چه شود؟ … برای اینکه مدرک بگیرم.
حالا مدرک بگیرم و سر کار بروم که چه شود؟
بعد ازدواج و فرزند و … که چه شود؟
اگر آدم اینطور ناامیدانه به زندگی نگاه کند نمی تواند زندگی کند. بعضی ها واقعا آیه یأس اند.
پرتکرارترین آیه قرآن در کلام رهبر انقلاب در رابطه با امیدواری است:
«… وَ لَیَنصرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصرُهُ»؛ (سوره حج، آیه 40)
… و بى‌تردید خدا هر که او را یارى کند یارى خواهد کرد…
داستانک:
روزي حضرت عيسي علیه‌السلام در محلي نشسته بود. پيرمردي داشت زمين را براي زراعت آماده می‌کرد. حضرت گفت: خدايا! آرزو را از دل اين مرد زايل كن.
همان‌دم پيرمرد بيل خود را به یک‌طرف انداخت و روي زمين خوابيد. ساعتي گذشت، عيسي علیه‌السلام بازگفت: خداوندا! دوباره آرزو و اميد را به او برگردان. ناگاه پيرمرد از جا برخاست و شروع به كار كرد. حضرت از او پرسيد: چه شد بيل را بر زمين گذاشتي و باز بعد از ساعتي، آن را برداشتي و به كار مشغول شدي؟
پيرمرد گفت: «در حين كار كردن با خودم گفتم تا كي بايد زحمت بكشي؟ تو پير و از کار افتاده‌ای، شايد اجل همين الآن به سراغت بيايد. با اين انديشه از كار دست كشيدم، [اما] وقتي روي زمين دراز كشيده بودم، با خود گفتم: حالا كه زنده هستي، بايد كار كني و زاد و توشه‌ای فراهم آوري. اين بود كه باز بيل را برداشتم و مشغول به كار شدم».
منبع: بحار الأنوار (ط – بيروت)، ج 14، ص 329
ما باید امید داشته باشیم. اگر پدر در خانه حرف های ناامید کننده بزند بچه ها هم نا امید می شوند.
به بچه می گوییم درس بخوان. می گوید درس بخوانم که چه شود؟ این از صحبت های پدر و مادر نشئت می گیرد.
