بشر بن منصور، يك شب در مسجد، نماز شب مى خواند. كسى كنار او نشسته بود و نماز وى را مى نگريست. پيش خود، بشر را تحسين مى كرد و حسرت مى خورد. بشر نماز خود را پايان داد و همان دم، رو به مردى كه در گوشه نشسته بود و او را مى نگريست، كرد و گفت: اى جوانمرد! تعجب مكن. كسى را مى شناسم كه چون به نماز مى ايستاد، فرشتگان صف در صف مى ايستادند و به او اقتدا مى كردند. اكنون در چنان حالى است كه دوزخيان نيز از او ننگ دارند. مرد گفت: او كيست؟ گفت: ابليس.
ما که مذهبی و مسجدی هستیم باید خیلی مراقب عجب و تکبر در عبادت باشیم، نمازی بخوانیم و روزه ای بگیریم و فکر کنیم از همه بهتریم.
در فرازی از دعای بیستم صحیفه سجادیه از امام سجاد (علیهالسلام) که دعای «مکارم الاخلاق» است، آمده است:
«و عبدنی لک» خدایا من را برای خودت بنده قرار بده «و لا تفسد عبادتی بالعجب» خدایا عبادت من را با عجب و غرور باطل نکن.
آن چیزی که عبادت را از بین می برد غرور و تکبر در عبادت است.
منبرک صحبتهاي كوتاه
